Eelke
Het verhaal van Eelke, 29 jaar.
‘Ruim een half jaar geleden werd me een nogal aparte vraag gesteld; of ik deze zomer twee weken lang wilde afzien om een bergtop van ruim 6100 meter te beklimmen. De kans op hoogteziekte zou groot worden en de training er naar toe behoorlijk intensief. De meeste mensen met gezond verstand zouden zeggen: ‘Ben je helemaal gek geworden?’ Maar in een split second had ik bedacht dat mijn zomervakantiebestemming dit jaar de Indiase Himalaya zou worden. Dus geen witte stranden, palmbomen en piña colada, maar kale bergtoppen en instant eten…
En voordat ik het wist had ik me ondergedompeld in een bomvol trainingsprogramma en zat ik ieder weekend vast aan wandeltochten door heel Nederland. Niet de allerleukste bezigheid, maar je bent jong en je wilt wat. Daarnaast zijn er ook verschillende trainingen en activiteiten georganiseerd zodat we helemaal fit, vol zelfvertrouwen en op de hoogte van alle gevaren de berg op gaan. Van een weekendje Ardennen en wandeltochten, tot persoonlijkheidstrainingen, trainingen over alpinisme, voeding en hoogteziekte en helpt een sportpsycholoog ons mentaal te sterken voor deze uitdaging.
Na 2/3 in de week hard lopen, een intensief sportprogramma bij de KNVB en een half jaar trainen was het eindelijk zover, op weg naar Delhi voor dé Challenge.
Na drie fantastische dagen in het hectische Delhi, waar we flink kennis hebben kunnen maken met de Indiase cultuur en alle highlights van de stad hebben bezocht, vertrekken we dan eindelijk naar Leh, de hoofdstad van Ladakh. Ladakh, de meest noordelijke provincie van India, is een totaal andere wereld. Ingeklemd tussen besneeuwde bergtoppen lijkt het geïsoleerd door de buitenwereld. Leh ligt op ruim 3500 meter hoogte en dan is de lucht ijler dan dat we gewend zijn. Zeker als we even later de trap op lopen om de bagage naar onze hotel kamer te brengen, hangt de tong ons zowat op de voeten en happen we naar adem. Hebben we hier zo hard voor getraind? Gelukkig horen we dat dit verschijnsel heel normaal is op deze hoogte en gaat het vanzelf beter naarmate je beter geacclimatiseerd bent. Na een aantal rustige dagen in Leh, gevuld met het bezoeken van impostante Tibentaanse kloosters, gaan we ons voorbereiden op de Stok Kangri.
Dag 4 van de expeditie: Het wassen met ijskoud water en het inpakken van de tenten en de rest van de spullen wordt al bijna routine. Net als mijn hoofdpijn, misselijkheid en overgeven. Vandaag vertrekken we naar Stok Kangri Basecamp. De klim begint van 4200 meter hoogte. Via morene puilhellingen en wat geklauter over rotsblokken klimmen we in enkele uren naar het 4900 meter hoge basiskamp. De komende nachten zullen we hier blijven om ons optimaal voor te bereiden op de toppoging. Nu we de top ook echt in zicht hebben begint de spanning te stijgen.
Na een rust dag en het testen van de klimgordels, stijgijzers en een oefen beklimming is het zover, de beklimming naar de top van de Stok Kangri! Rond middernacht staan 25 Challengers klaar om de uitdaging waar we ruim een half jaar mee bezig zijn geweest aan te gaan. Het is koud, en hoewel de oogjes nog niet helemaal open staan, voelt iedereen de spanning, vandaag gaat het eindelijk gebeuren! Het eerste deel tot aan het depot is bekend terrein. Onderaan de gletsjer worden de klimgordels en stijgijzers aangetrokken en volgt een zware klim. Het is nog steeds donker en in een lange slinger loopt de groep voetje voor voetje de steile helling op. Na een korte rust volgt een beklimming over rotsen en worden er groepjes verdeeld om aan elkaar gezekerd de steile sneeuwhellingen te bedwingen. De bekende gebedsvlaggetjes op de top komen langzaamaan in zicht. De top lijkt zo dichtbij en enthousiast klimt het eerste groepje door. Wat volgt is de meest slopende en uitputtende klim van de hele expeditie. Inmiddels op zo’n 6000 meter, waar de zuurstof met 50% is afgenomen, is het werkelijk happen naar adem. Het blijkt een flinke klim over rotsen, en na elke drie stappen moet er even uitgehijgd worden. Mentaal wordt de groep flink op de proef gesteld, want elke keer als je denkt er te zijn, blijkt er weer een helling op te doemen. Maar na het laatste heuveltje is de top dan eindelijk echt in zicht en met het laatste beetje energie staan 21 expeditiechallengers dan echt op de 6.137 meter hoge top van de Stok Kangri. Wat een enorme top prestatie!
Jammer genoeg heb ik daar zelf niet bij kunnen staan, maar al met al kijk ik terug op een ongelofelijke ervaring. En het doel dat we ons gesteld hadden, hebben we dubbel en dwars gehaald: € 50.621,- Euro hebben wij met z’n allen binnengehaald voor Stichting Atma Mumbai.
Deelnemers
Deelnemer 2010 Romy
Tijdens de beklimming overtrof ze alle verwachtingen en bovenal zichzelf
Via via kwam ik te weten van de ATMA Challenge. Na het horen van de verhalen tijdens de infodag begon het behoorlijk te kriebelen. Vooral de presentatie van Rene de Bos, waarin hij zijn ervaringen...
Deelnemer 2010 Eelke
Al met al kijk ik terug op een ongelofelijke ervaring!
‘Ruim een half jaar geleden werd me een nogal aparte vraag gesteld; of ik deze zomer twee weken lang wilde afzien om een bergtop van ruim 6100 meter te beklimmen. De kans op hoogteziekte zou groot worden en de tra...
